akşam akşam çığlıklı bir şeyler izliyorum. uzak mesafelerden çığlık atan insanların videosu. içimden çığlık atmak geliyor ve kendimi tutmuyorum. bir şeyleri yapmak zorunda olduğumda yapmak is-te-mi-yo-rum. istememek hiçbir şeyi değiştirmiyor. sadece erteliyorum. ruhum artık kaçmak istediğinde böyle tepkiler veriyor genelde onu anlıyorum. bisikletim olmalı. bisikletim olmalı ki onunla kısacık kaçışlar yapabilmeliyim istediğim yerlere diye düşünüyorum.
cuma günü her zaman yürüdüğüm yerlerde gezgin gibi dolaştım. yanımda iki uçuş arasında havaalanında bekleyemeyen hızlı bir ruha sahip çekik gözlü altı saatlik arkadaşımla altı saat istanbul sokaklarındaydık :) konuştuk,yürüdük, kamondo merdivenlerinden indik, perşembe pazarında kaybolduk, balık yedik, eminönü, kabataş, çay, lokum, martılı haliçli akşam üstünde gezdiğimiz yerlerden konuştuk, hikayeler anlatıldı, sonra el salladık birbirimize...nehoşbirtesadüfgörüşmeküzere!